Literaresch Rares Op der Sich an den onendleche Bierger

Die Stunde der Jagd bricht für Dschaa-Bars zumeist um Mittag an. Zu der Zeit machen sich die Pflanzenfresser, die Grauziege und der Steinbock -Etschki und Archar, von überall her auf dem Weg zu den Bächen und Flüssen im Gebirge, um ihren Durst zu stillen, was mitunter über die Nacht bis zum nächsten Tag dauert. Zur Tränke ziehen sie alle wohlgeordnet. Mit flinkem federnden Tritt scheinen sie den Boden der Pfade kaum zu berühren, bewegen sich wie hüpfende Ketten in kleine Gruppen, scharf um sich spähend und mit feinem Gehör für alles ringsum, um bei Gefaht wie eine Sprungfeder augenblicklich über den Erdboden davonzuschnellen.

Et ass d’Geschicht vum ale Schnéileopard Dschaa-Bars, deen an de kirgisesche Bierger, eleng a verlooss senger Vergaangenheet notrauert. Enger Vergaangenheet, an där hien d’Alphadéier vu sengem Ruddel war a seng grouss Léift gelieft huet. Et ass och d’Geschicht vum onofhängege Journalist Arsen Samantschin, dee schonn am Viraus säi Kampf, deen hie géint d’Oligarche féiert, verluer huet a vu senger Frëndin Adriana wéinst engem Medienmagnat verlooss gëtt.

No senger Nidderlag géint ee méi jonken a méi staarke Leopard, sicht den Dschaa-Bars an den onendleche Schnéibierger vum Tian Schan no enger Hiel, wou hien op säi Liewensenn waarde wëll. De Journalist awer sicht no Weeër sech u senge Géigner ze vengéieren.

De Samantschin léisst sech a sengem Heemechtsduerf als Dolmetscher bei enger Juegd engagéieren, mat der Absicht, sech hei eng Waff ze besuerge fir säi Rival ëmbréngen ze kënnen. Natierlech geet dee Plang net op, an de Journalist geréit an eng Entféierungsgeschicht, aus där hien net erauskënnt an déi sech dramatesch zouspëtzt.

Naturverbonnenheet

Och wa sech déi zwee Protagonisten, den Arsen Samantschin an den Dschaa-Bars ni begéinen, mol net vun der géigesäiteger Existenz wëssen, verbënnt si Villes, net just de tragesche Laf vun der Geschicht, wou aus Jeeër di Gejote ginn. Nieft dem Aitmatow senger erausstiechender Naturverbonnenheet ass d’Kritik um post-sowjetesche Kirgistan a Russland déi zentral Thematik vun dësem Roman.

Zerstéierung vun der Natur, d’Folge vum wëlle Kapitalismus an Terrorismus fannen hir Plaz an dësem aussergewéinleche Roman, grad esou wéi di detailléiert Beschreiwunge vum Liewen a Stierwe vum Dschaa-Bars an der Onendlechkeet vun de kirgisescher Schnéilandschaft.

Den Aitmatow verknäppt awer och déi mythesch éiweg Braut, déi enger kirgisescher Legend no an de Bëscher a Bierger no hirer verluerener Léift sicht an déi och dem russeschen Originaltitel vum Buch den Numm ginn huet, mat der Problematik vun der Globaliséierung.

Kaleidoskopesch a facetteräich

Näischt ass esou wéi et schéngt, et gëtt kee wäiss a schwaarz, alles a jidderee gëtt mat allen Facettë gewisen: Arabesch Prënzen an d’Solidaritéit vum Duerfvollek, d’Muecht an d’Hëlleflosegkeet, romantesch Mythen an den haarde Realismus, d’Liewen an awer och den Doud. Ganz kaleidoskopesch beliicht den Aitmatow d’Entwécklung vu Mënschen, déi op der Sich no engem bessere Liewe sinn an sou munnech Prozesser ausléisen, déi si selwer iwwerrennen.

Den Tschingis Aitmatow ass mat sengem Roman "Dschamilja" bekannt ginn. Ee Roman, vun deem de Louis Aragon behaapt huet, et wär di schéinste Liebesgeschicht vun der Welt. Den Aitmatow war e beléifte Schrëftsteller an der Sowjetunioun, vun 1989 un war hie Beroder vum Michail Gorbatschow an 1990 war hien och de leschte sowjeteschen Ambassadeur zu Lëtzebuerg.